 |
| New categpty pf Honorifics such as Datuk Madani or Datuk Seri Madani? |
Honours Must Honour Those Who Truly Serve Society
Malaysia's honorific titles, such as Datuk, Dato' and Datuk Seri, should represent distinction, integrity and outstanding service to society. Unfortunately, when titles are misused, questionably obtained or retained despite serious wrongdoing, their credibility and prestige are diminished.
I have encountered people who introduce themselves as “Datuk Seri Dr So-and-so”, although their doctoral qualifications cannot be verified. In one case, a deceased individual who used such a title could not be found through the membership search of the Majlis Datuk-Datuk when I checked. This raises an important question: how can the public distinguish genuine honours from questionable claims? The relevant authorities should provide accessible verification and take appropriate action against the misuse of titles.
There have also been cases in which individuals used Datuk titles reportedly conferred by an Indonesian sultanate whose honours were not recognised in Malaysia. This raises questions about the authenticity and legitimacy of such titles. One wonders whether the money spent obtaining an unrecognised honour might have been better invested in fairer salaries and meaningful rewards for employees who have worked hard for their organisations. Even when an individual subsequently receives a recognised Datukship through another channel, questions about the merits of that recognition may remain among members of the public.
More troubling is the retention of prestigious titles by individuals convicted of serious offences, including corruption. When someone has been found guilty and imprisoned but continues to enjoy an honorific title, the public may reasonably question what that title represents. Although withdrawal rules differ between awarding authorities, accountability and public confidence must not be overlooked.
Meanwhile, many unsung heroes receive little recognition. Consider Uncle Kentang, widely known for his humanitarian work, and a gynaecologist who leads a church in Petaling Jaya. Through the church community, substantial annual contributions have supported B40 families in both West Malaysia (Peninsular Malaysia) and East Malaysia. Young people in remote parts of Sabah and Sarawak, including communities with limited access to educational facilities, have benefited from free online tuition and other assistance. Some have gone on to become successful graduates.
Should such sustained service not deserve serious consideration for state or national honours?
Honours Must Not Be Confined to Political Circles
Another concern is that prestigious honours appear to be concentrated among politicians and individuals within influential political or social circles. This can create the impression that those selecting candidates are effectively rewarding people within their own networks, while deserving community workers remain overlooked. Whether or not this perception is justified in every case, the selection process must be sufficiently transparent to maintain public confidence.
The Madani government should consider establishing a special, independent federal committee to review nominations submitted by members of the public. Such a committee could assess candidates' records of service, integrity, achievements and contributions to their communities, and recommend deserving individuals for appropriate state or federal honours. It should complement, rather than undermine, the constitutional roles and powers of the relevant awarding authorities.
Many community workers have served faithfully for years without seeking recognition. Some are motivated by religious faith or the belief that their ultimate reward lies beyond this life. They do not necessarily expect a Datukship or any other earthly honour in return for their service. Nevertheless, public recognition is one way a government can acknowledge their sacrifices, encourage others to contribute and demonstrate that it values the people it serves.
The government should not wait for these individuals to become famous before recognising their contributions. Their work deserves to be identified, documented and considered fairly, even when they have no political connections or influential friends.
The Madani government should work with state authorities to identify individuals whose contributions have made a measurable difference to society. Selection must be transparent, rigorous and based on merit, integrity and sustained public service—not wealth, connections or personal influence. Ideally, deserving individuals should be considered by states known for stringent selection standards.
Honours should inspire more people to serve. If Malaysia wishes to preserve the dignity of its titles, it must ensure that they recognise those who truly deserve them—not merely those who belong to influential circles, but also the unsung heroes who have quietly devoted their lives to serving the rakyat.
Darjah Kebesaran Harus Mengiktiraf Mereka yang Benar-Benar Berbakti kepada Masyarakat
Gelaran kehormat seperti Datuk, Dato' dan Datuk Seri sepatutnya melambangkan kecemerlangan, integriti dan sumbangan luar biasa kepada masyarakat. Namun, apabila gelaran disalahgunakan, diperoleh melalui saluran yang meragukan atau dikekalkan walaupun pemegangnya melakukan kesalahan serius, kewibawaan dan prestijnya akan terjejas.
Saya pernah menemui individu yang memperkenalkan diri sebagai “Datuk Seri Dr. Si Polan”, sedangkan kelayakan doktor falsafah mereka tidak dapat disahkan. Dalam satu kes, seorang individu yang telah meninggal dunia dan pernah menggunakan gelaran tersebut tidak ditemui melalui carian keahlian Majlis Datuk-Datuk yang saya semak. Persoalannya, bagaimanakah orang ramai dapat membezakan gelaran yang sah daripada dakwaan yang meragukan? Pihak berkuasa sewajarnya menyediakan kemudahan pengesahan dan mengambil tindakan terhadap penyalahgunaan gelaran.
Terdapat juga kes individu yang menggunakan gelaran Datuk yang dilaporkan dianugerahkan oleh sebuah kesultanan di Indonesia yang anugerahnya tidak diiktiraf di Malaysia. Keadaan ini menimbulkan persoalan tentang kesahihan dan legitimasi gelaran tersebut. Timbul persoalan sama ada wang yang dibelanjakan untuk mendapatkan gelaran yang tidak diiktiraf itu lebih baik digunakan untuk menawarkan gaji yang lebih adil dan ganjaran sewajarnya kepada pekerja yang telah banyak berusaha untuk organisasi mereka. Walaupun seseorang kemudiannya memperoleh gelaran Datuk yang diiktiraf melalui saluran lain, persoalan tentang kelayakan dan merit pengiktirafan tersebut mungkin masih timbul dalam kalangan masyarakat.
Lebih membimbangkan ialah apabila individu yang disabitkan dengan kesalahan serius, termasuk rasuah, masih mengekalkan gelaran kehormat. Apabila seseorang didapati bersalah dan dipenjarakan tetapi masih bergelar Datuk Seri, masyarakat berhak mempersoalkan nilai sebenar gelaran tersebut. Walaupun peraturan penarikan balik berbeza mengikut pihak penganugerah, prinsip akauntabiliti dan keyakinan rakyat tidak boleh diketepikan.
Pada masa yang sama, ramai wira masyarakat yang tidak didendang terus berkhidmat tanpa pengiktirafan sewajarnya. Antaranya ialah Uncle Kentang, yang terkenal dengan kerja kemanusiaannya, serta seorang pakar sakit puan yang memimpin sebuah gereja di Petaling Jaya. Melalui usaha warga gereja, sumbangan berjumlah besar disalurkan setiap tahun untuk membantu golongan B40 di Semenanjung Malaysia dan Malaysia Timur. Golongan muda di kawasan pedalaman Sabah dan Sarawak, termasuk komuniti yang mempunyai akses terhad kepada kemudahan pendidikan, telah menerima bantuan tuisyen dalam talian secara percuma serta pelbagai bentuk bantuan lain. Ada antara mereka yang akhirnya berjaya menamatkan pengajian dan menjadi graduan yang berjaya.
Bukankah sumbangan berterusan seperti ini wajar dipertimbangkan untuk menerima darjah kebesaran negeri atau negara?
Darjah Kebesaran Tidak Harus Terhad kepada Lingkaran Politik
Satu lagi kebimbangan ialah tanggapan bahawa darjah kebesaran sering tertumpu kepada ahli politik dan individu dalam lingkungan politik atau sosial yang berpengaruh. Keadaan ini boleh menimbulkan persepsi bahawa pihak yang memilih calon seolah-olah saling memberikan penghargaan kepada kenalan sendiri, sedangkan individu yang benar-benar berjasa kepada masyarakat terus terpinggir. Sama ada persepsi ini tepat dalam setiap keadaan atau tidak, proses pemilihan mestilah cukup telus untuk mengekalkan keyakinan rakyat.
Kerajaan Madani wajar mempertimbangkan penubuhan sebuah jawatankuasa khas persekutuan yang bebas untuk meneliti pencalonan yang dikemukakan oleh orang ramai. Jawatankuasa ini boleh menilai rekod khidmat, integriti, pencapaian dan sumbangan calon kepada masyarakat, kemudian mengesyorkan individu yang layak untuk dipertimbangkan bagi menerima darjah kebesaran negeri atau persekutuan yang bersesuaian. Jawatankuasa ini hendaklah melengkapi, bukannya mengetepikan, peranan dan kuasa perlembagaan pihak berkuasa penganugerah yang berkenaan.
Ramai anggota masyarakat telah berkhidmat dengan setia selama bertahun-tahun tanpa mengharapkan pengiktirafan. Ada yang didorong oleh pegangan agama atau kepercayaan bahawa ganjaran sebenar mereka menanti selepas kematian. Mereka tidak semestinya mengharapkan gelaran Datuk atau sebarang penghormatan duniawi sebagai balasan atas khidmat mereka. Namun demikian, pengiktirafan awam merupakan salah satu cara kerajaan menghargai pengorbanan mereka, menggalakkan lebih ramai orang berbakti dan membuktikan bahawa kerajaan menghargai rakyat yang dilayaninya.
Kerajaan tidak sepatutnya menunggu sehingga individu-individu ini menjadi terkenal sebelum mengiktiraf sumbangan mereka. Jasa mereka wajar dikenal pasti, direkodkan dan dipertimbangkan secara adil, walaupun mereka tidak mempunyai hubungan politik atau kenalan yang berpengaruh.
Kerajaan Madani harus bekerjasama dengan pihak berkuasa negeri untuk mengenal pasti individu yang benar-benar membawa perubahan kepada masyarakat. Pemilihan mestilah telus, ketat dan berasaskan merit, integriti serta khidmat masyarakat yang berterusan—bukan kekayaan, hubungan atau pengaruh peribadi. Individu yang layak wajar dipertimbangkan oleh negeri-negeri yang terkenal dengan proses pemilihan yang ketat.
Darjah kebesaran sepatutnya mendorong lebih ramai orang berbakti. Jika Malaysia mahu memelihara martabat gelaran ini, kita mesti memastikan pengiktirafan diberikan kepada mereka yang benar-benar layak—bukan sekadar mereka yang berada dalam lingkungan berpengaruh, tetapi juga wira masyarakat yang tidak didendang dan telah mengabdikan hidup mereka untuk berkhidmat kepada rakyat.
荣誉勋衔应当表彰真正服务社会的人
在马来西亚，Datuk、Dato' 和 Datuk Seri 等荣誉称号，本应代表卓越成就、廉正品格以及对社会的杰出贡献。然而，如果有人滥用头衔、通过可疑途径获得头衔，或者在犯下严重罪行后仍保留头衔，这些荣誉的公信力和尊严便会受到损害。
我曾遇到一些人自称“Datuk Seri Dr. 某某”，但其博士学位是否真实，却无法得到确认。有一名已经去世的人，生前曾使用这样的头衔；然而，当我查询 Datuk-Datuk 协会的会员资料时，却找不到他的名字。这引出了一个重要问题：公众究竟如何分辨真正获得认可的荣誉与未经证实的头衔？有关当局应提供方便的核实渠道，并对滥用荣誉称号的行为采取适当行动。
也曾出现过一些案例，有人使用据称由印尼某个苏丹王朝授予的 Datuk 头衔，但该王朝所颁发的荣誉并不获马来西亚承认。这引发了人们对这些头衔的真实性与合法性的疑问。与其花钱取得一个不获承认的荣誉头衔，是否更应该把这笔钱用于提高员工薪资，并奖励那些为机构辛勤付出的人？即使有关人士后来通过其他途径获得了马来西亚认可的 Datuk 头衔，公众仍可能对这项荣誉是否实至名归存有疑问。
更令人担忧的是，一些因严重罪行，包括贪污，而被法院定罪并入狱的人，至今仍保留着荣誉头衔。当一个人已经被判有罪，却仍然享有 Datuk Seri 的称号，公众自然会质疑这些头衔究竟还有多少价值。虽然不同授勋机构的撤销规则可能有所不同，但问责制与公众信任绝不应被忽视。
另一方面，社会上有许多默默付出的英雄，却长期得不到应有的肯定。例如，以人道援助工作闻名的 Uncle Kentang，以及一位在八打灵再也带领教会的妇产科医生。通过教会成员的共同努力，每年都有大量资金用于帮助马来西亚半岛及东马的 B40 低收入群体。沙巴和砂拉越偏远地区的一些年轻人，尤其是教育设施不足、获取教育资源不便的社区居民，获得了免费的线上补习和其他援助。部分受惠者后来成功完成学业，成为优秀的毕业生。
这样的长期奉献，难道不值得政府认真考虑授予州级或国家级荣誉吗？
荣誉勋衔不应局限于政治圈子
另一个值得关注的问题是，社会上存在一种观感，认为荣誉勋衔往往集中于政治人物，以及身处有影响力的政治或社交圈子的人士。这可能让人觉得，负责遴选的人似乎只是在奖励自己圈子里的朋友，而真正为社区作出贡献的人却被忽略。无论这种观感在每个个案中是否成立，遴选过程都必须足够透明，才能维持公众的信任。
马达尼政府应考虑成立一个独立的联邦特别委员会，负责审查公众提出的候选人。委员会可以评估候选人的服务记录、廉正品格、成就以及对社区的贡献，并推荐值得表彰的人士，供有关州政府或联邦授勋机构考虑。该委员会应发挥辅助作用，而不是取代相关授勋机构在宪法及法律框架下所拥有的职权。
许多社区服务者多年来默默奉献，从未期待获得任何荣誉。有些人出于宗教信仰，或者相信真正的奖赏将在离世之后到来，因此持续服务社会。他们未必期待获得 Datuk 头衔或其他世俗荣誉作为回报。然而，政府给予公开表彰，是肯定他们付出与牺牲的一种方式，也能鼓励更多人服务社会，并体现政府对人民贡献的重视。
政府不应等到这些人成名之后，才开始关注他们的贡献。他们的服务应当被主动发掘、记录，并得到公平评估，即使他们没有政治关系，也没有有影响力的朋友。
马达尼政府应与各州政府合作，找出那些真正为社会带来积极改变的人士。遴选过程必须透明、严格，并以实际贡献、廉正品格及持续服务社会的表现为依据，而不是取决于财富、人脉或个人影响力。政府也应认真考虑由以严格遴选标准著称的州属向这些值得表彰的人士授予荣誉。
荣誉勋衔的真正意义，在于鼓励更多人服务社会。如果马来西亚要维护这些头衔的尊严，就必须确保荣誉授予真正值得肯定的人——不仅是那些身处有影响力圈子的人，也包括那些长期默默奉献、将生命投入服务人民的无名英雄。
Another concern is that prestigious honours appear to be concentrated among politicians and individuals within influential political or social circles. This can create the impression that those selecting candidates are effectively rewarding people within their own networks, while deserving community workers remain overlooked. Whether or not this perception is justified in every case, the selection process must be sufficiently transparent to maintain public confidence.
The Madani government should consider establishing a special, independent federal committee to review nominations submitted by members of the public. Such a committee could assess candidates' records of service, integrity, achievements and contributions to their communities, and recommend deserving individuals for appropriate state or federal honours. It should complement, rather than undermine, the constitutional roles and powers of the relevant awarding authorities.
Many community workers have served faithfully for years without seeking recognition. Some are motivated by religious faith or the belief that their ultimate reward lies beyond this life. They do not necessarily expect a Datukship or any other earthly honour in return for their service. Nevertheless, public recognition is one way a government can acknowledge their sacrifices, encourage others to contribute and demonstrate that it values the people it serves.
The government should not wait for these individuals to become famous before recognising their contributions. Their work deserves to be identified, documented and considered fairly, even when they have no political connections or influential friends.
The Madani government should work with state authorities to identify individuals whose contributions have made a measurable difference to society. Selection must be transparent, rigorous and based on merit, integrity and sustained public service—not wealth, connections or personal influence. Ideally, deserving individuals should be considered by states known for stringent selection standards.
Honours should inspire more people to serve. If Malaysia wishes to preserve the dignity of its titles, it must ensure that they recognise those who truly deserve them—not merely those who belong to influential circles, but also the unsung heroes who have quietly devoted their lives to serving the rakyat.
Darjah Kebesaran Harus Mengiktiraf Mereka yang Benar-Benar Berbakti kepada Masyarakat
Gelaran kehormat seperti Datuk, Dato' dan Datuk Seri sepatutnya melambangkan kecemerlangan, integriti dan sumbangan luar biasa kepada masyarakat. Namun, apabila gelaran disalahgunakan, diperoleh melalui saluran yang meragukan atau dikekalkan walaupun pemegangnya melakukan kesalahan serius, kewibawaan dan prestijnya akan terjejas.
Saya pernah menemui individu yang memperkenalkan diri sebagai “Datuk Seri Dr. Si Polan”, sedangkan kelayakan doktor falsafah mereka tidak dapat disahkan. Dalam satu kes, seorang individu yang telah meninggal dunia dan pernah menggunakan gelaran tersebut tidak ditemui melalui carian keahlian Majlis Datuk-Datuk yang saya semak. Persoalannya, bagaimanakah orang ramai dapat membezakan gelaran yang sah daripada dakwaan yang meragukan? Pihak berkuasa sewajarnya menyediakan kemudahan pengesahan dan mengambil tindakan terhadap penyalahgunaan gelaran.
Terdapat juga kes individu yang menggunakan gelaran Datuk yang dilaporkan dianugerahkan oleh sebuah kesultanan di Indonesia yang anugerahnya tidak diiktiraf di Malaysia. Keadaan ini menimbulkan persoalan tentang kesahihan dan legitimasi gelaran tersebut. Timbul persoalan sama ada wang yang dibelanjakan untuk mendapatkan gelaran yang tidak diiktiraf itu lebih baik digunakan untuk menawarkan gaji yang lebih adil dan ganjaran sewajarnya kepada pekerja yang telah banyak berusaha untuk organisasi mereka. Walaupun seseorang kemudiannya memperoleh gelaran Datuk yang diiktiraf melalui saluran lain, persoalan tentang kelayakan dan merit pengiktirafan tersebut mungkin masih timbul dalam kalangan masyarakat.
Lebih membimbangkan ialah apabila individu yang disabitkan dengan kesalahan serius, termasuk rasuah, masih mengekalkan gelaran kehormat. Apabila seseorang didapati bersalah dan dipenjarakan tetapi masih bergelar Datuk Seri, masyarakat berhak mempersoalkan nilai sebenar gelaran tersebut. Walaupun peraturan penarikan balik berbeza mengikut pihak penganugerah, prinsip akauntabiliti dan keyakinan rakyat tidak boleh diketepikan.
Pada masa yang sama, ramai wira masyarakat yang tidak didendang terus berkhidmat tanpa pengiktirafan sewajarnya. Antaranya ialah Uncle Kentang, yang terkenal dengan kerja kemanusiaannya, serta seorang pakar sakit puan yang memimpin sebuah gereja di Petaling Jaya. Melalui usaha warga gereja, sumbangan berjumlah besar disalurkan setiap tahun untuk membantu golongan B40 di Semenanjung Malaysia dan Malaysia Timur. Golongan muda di kawasan pedalaman Sabah dan Sarawak, termasuk komuniti yang mempunyai akses terhad kepada kemudahan pendidikan, telah menerima bantuan tuisyen dalam talian secara percuma serta pelbagai bentuk bantuan lain. Ada antara mereka yang akhirnya berjaya menamatkan pengajian dan menjadi graduan yang berjaya.
Bukankah sumbangan berterusan seperti ini wajar dipertimbangkan untuk menerima darjah kebesaran negeri atau negara?
Darjah Kebesaran Tidak Harus Terhad kepada Lingkaran Politik
Satu lagi kebimbangan ialah tanggapan bahawa darjah kebesaran sering tertumpu kepada ahli politik dan individu dalam lingkungan politik atau sosial yang berpengaruh. Keadaan ini boleh menimbulkan persepsi bahawa pihak yang memilih calon seolah-olah saling memberikan penghargaan kepada kenalan sendiri, sedangkan individu yang benar-benar berjasa kepada masyarakat terus terpinggir. Sama ada persepsi ini tepat dalam setiap keadaan atau tidak, proses pemilihan mestilah cukup telus untuk mengekalkan keyakinan rakyat.
Kerajaan Madani wajar mempertimbangkan penubuhan sebuah jawatankuasa khas persekutuan yang bebas untuk meneliti pencalonan yang dikemukakan oleh orang ramai. Jawatankuasa ini boleh menilai rekod khidmat, integriti, pencapaian dan sumbangan calon kepada masyarakat, kemudian mengesyorkan individu yang layak untuk dipertimbangkan bagi menerima darjah kebesaran negeri atau persekutuan yang bersesuaian. Jawatankuasa ini hendaklah melengkapi, bukannya mengetepikan, peranan dan kuasa perlembagaan pihak berkuasa penganugerah yang berkenaan.
Ramai anggota masyarakat telah berkhidmat dengan setia selama bertahun-tahun tanpa mengharapkan pengiktirafan. Ada yang didorong oleh pegangan agama atau kepercayaan bahawa ganjaran sebenar mereka menanti selepas kematian. Mereka tidak semestinya mengharapkan gelaran Datuk atau sebarang penghormatan duniawi sebagai balasan atas khidmat mereka. Namun demikian, pengiktirafan awam merupakan salah satu cara kerajaan menghargai pengorbanan mereka, menggalakkan lebih ramai orang berbakti dan membuktikan bahawa kerajaan menghargai rakyat yang dilayaninya.
Kerajaan tidak sepatutnya menunggu sehingga individu-individu ini menjadi terkenal sebelum mengiktiraf sumbangan mereka. Jasa mereka wajar dikenal pasti, direkodkan dan dipertimbangkan secara adil, walaupun mereka tidak mempunyai hubungan politik atau kenalan yang berpengaruh.
Kerajaan Madani harus bekerjasama dengan pihak berkuasa negeri untuk mengenal pasti individu yang benar-benar membawa perubahan kepada masyarakat. Pemilihan mestilah telus, ketat dan berasaskan merit, integriti serta khidmat masyarakat yang berterusan—bukan kekayaan, hubungan atau pengaruh peribadi. Individu yang layak wajar dipertimbangkan oleh negeri-negeri yang terkenal dengan proses pemilihan yang ketat.
Darjah kebesaran sepatutnya mendorong lebih ramai orang berbakti. Jika Malaysia mahu memelihara martabat gelaran ini, kita mesti memastikan pengiktirafan diberikan kepada mereka yang benar-benar layak—bukan sekadar mereka yang berada dalam lingkungan berpengaruh, tetapi juga wira masyarakat yang tidak didendang dan telah mengabdikan hidup mereka untuk berkhidmat kepada rakyat.
荣誉勋衔应当表彰真正服务社会的人
在马来西亚，Datuk、Dato' 和 Datuk Seri 等荣誉称号，本应代表卓越成就、廉正品格以及对社会的杰出贡献。然而，如果有人滥用头衔、通过可疑途径获得头衔，或者在犯下严重罪行后仍保留头衔，这些荣誉的公信力和尊严便会受到损害。
我曾遇到一些人自称“Datuk Seri Dr. 某某”，但其博士学位是否真实，却无法得到确认。有一名已经去世的人，生前曾使用这样的头衔；然而，当我查询 Datuk-Datuk 协会的会员资料时，却找不到他的名字。这引出了一个重要问题：公众究竟如何分辨真正获得认可的荣誉与未经证实的头衔？有关当局应提供方便的核实渠道，并对滥用荣誉称号的行为采取适当行动。
也曾出现过一些案例，有人使用据称由印尼某个苏丹王朝授予的 Datuk 头衔，但该王朝所颁发的荣誉并不获马来西亚承认。这引发了人们对这些头衔的真实性与合法性的疑问。与其花钱取得一个不获承认的荣誉头衔，是否更应该把这笔钱用于提高员工薪资，并奖励那些为机构辛勤付出的人？即使有关人士后来通过其他途径获得了马来西亚认可的 Datuk 头衔，公众仍可能对这项荣誉是否实至名归存有疑问。
更令人担忧的是，一些因严重罪行，包括贪污，而被法院定罪并入狱的人，至今仍保留着荣誉头衔。当一个人已经被判有罪，却仍然享有 Datuk Seri 的称号，公众自然会质疑这些头衔究竟还有多少价值。虽然不同授勋机构的撤销规则可能有所不同，但问责制与公众信任绝不应被忽视。
另一方面，社会上有许多默默付出的英雄，却长期得不到应有的肯定。例如，以人道援助工作闻名的 Uncle Kentang，以及一位在八打灵再也带领教会的妇产科医生。通过教会成员的共同努力，每年都有大量资金用于帮助马来西亚半岛及东马的 B40 低收入群体。沙巴和砂拉越偏远地区的一些年轻人，尤其是教育设施不足、获取教育资源不便的社区居民，获得了免费的线上补习和其他援助。部分受惠者后来成功完成学业，成为优秀的毕业生。
这样的长期奉献，难道不值得政府认真考虑授予州级或国家级荣誉吗？
荣誉勋衔不应局限于政治圈子
另一个值得关注的问题是，社会上存在一种观感，认为荣誉勋衔往往集中于政治人物，以及身处有影响力的政治或社交圈子的人士。这可能让人觉得，负责遴选的人似乎只是在奖励自己圈子里的朋友，而真正为社区作出贡献的人却被忽略。无论这种观感在每个个案中是否成立，遴选过程都必须足够透明，才能维持公众的信任。
马达尼政府应考虑成立一个独立的联邦特别委员会，负责审查公众提出的候选人。委员会可以评估候选人的服务记录、廉正品格、成就以及对社区的贡献，并推荐值得表彰的人士，供有关州政府或联邦授勋机构考虑。该委员会应发挥辅助作用，而不是取代相关授勋机构在宪法及法律框架下所拥有的职权。
许多社区服务者多年来默默奉献，从未期待获得任何荣誉。有些人出于宗教信仰，或者相信真正的奖赏将在离世之后到来，因此持续服务社会。他们未必期待获得 Datuk 头衔或其他世俗荣誉作为回报。然而，政府给予公开表彰，是肯定他们付出与牺牲的一种方式，也能鼓励更多人服务社会，并体现政府对人民贡献的重视。
政府不应等到这些人成名之后，才开始关注他们的贡献。他们的服务应当被主动发掘、记录，并得到公平评估，即使他们没有政治关系，也没有有影响力的朋友。
马达尼政府应与各州政府合作，找出那些真正为社会带来积极改变的人士。遴选过程必须透明、严格，并以实际贡献、廉正品格及持续服务社会的表现为依据，而不是取决于财富、人脉或个人影响力。政府也应认真考虑由以严格遴选标准著称的州属向这些值得表彰的人士授予荣誉。
荣誉勋衔的真正意义，在于鼓励更多人服务社会。如果马来西亚要维护这些头衔的尊严，就必须确保荣誉授予真正值得肯定的人——不仅是那些身处有影响力圈子的人，也包括那些长期默默奉献、将生命投入服务人民的无名英雄。
Malay:
Gelaran kehormat sepatutnya diberikan tanpa memerlukan permohonan, sebaliknya dicalonkan oleh mereka yang menyaksikan sumbangan mereka, kerana wira yang tidak dendang ini kebiasaannya tidak berminat untuk memohon gelaran tersebut. Mereka berbakti secara sukarela dan berpegang pada kepercayaan bahawa ganjaran sebenar menanti di akhirat kelak; bagaimanapun, adalah amat penting bagi kerajaan untuk mengiktiraf wira-wira ini demi menggalakkan lebih ramai masyarakat berusaha keras demi kemajuan bersama.
English:
Honorary titles should be conferred without requiring self-application, but through nominations by those who have witnessed their contributions, as these unsung heroes rarely bother to apply for such recognitions. They serve purely out of volunteerism and the belief that their true rewards lie in the afterlife; nevertheless, it is vital for the government of the day to honor them to inspire others to work tirelessly for the betterment of society.
Mandarin:
荣誉勋衔应由知晓其贡献的人士提名推荐，而非要求当事人自行申请，因为这些无名英雄往往不会主动去申请此类头衔。他们付出完全出于志愿精神以及对来世终将获得报偿的信仰；然而，当届政府有必要表彰这些无名英雄，以鼓励更多人为社会的进步与美好而努力
Comments
Post a Comment